صندوقچه

بخش ( ص )
نویسنده : - ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/٢٥
 

صحت     صحت یک عمل حقوقی ( عمل ناشی از قصد خواه قصد انشاء باشد خواه قصد غیر انشایی مانند قصد اقرار کننده )، عبارت است از اینکه آن عمل مطابق با شرایط قانونی واقع شده باشد. ( ماده ٢٢٣ قانون مدنی )


صحت امضاء     گواهی صحت امضاء عبارت است از تصدیق انتساب امضاء به صاحب امضاء ( مواد ۴٩ و ١٣٢ قانون ثبت و ماده ۶ نظامنامه دفتر اسناد رسمی و صفحه ١١٨ مجموعه بخشنامه های ثبتی )

 

( اصل ) امضاء     اصطلاح اصاله الصحّه اگر به همراه کلمه ی دیگری نباشد منصرف است به اصل صحت در عقود و ایقاعات. قانون مدنی فقط از اصل صحت در عقود صحبت کرده و در ماده ٢٢٣ می گوید : « هر معامله که واقع شده باشد محمول بر صحت است مگر اینکه فساد آن معلوم شود ». این ماده به وحدت ملاک شامل ایقاعات هم می شود. مدلول ماده مزبور یک اماره ی قانونی نسبی است، یعنی فرض قانون این است که هر عقد که واقع شده صحیح است و کسی که مدعی بطلان یا عدم نفوذ آن است باید ادّعای خود را اثبات کند.

 

صغیر     کسی که به سن بلوغ نرسیده باشد.

 

صلح     عبارت از تراضی و تسالم بر امری است، خواه تملّک عین باشد یا منفعت و خواه اسقاط دین و حق و یا غیر آن.

 

صلح بلاعوض     صلحی که یک طرف آن ( مصالح ) مال یا حق موجود یا محتملی را واگذار می کند، بدون اینکه متقابلاً از طرف خود چیزی دریافت کند. ( ماده ٧۵٧ قانون مدنی )

 

صلح معوض     عقد صلحی است که هر یک از طرفین، مال یا حق موجود یا محتملی را مورد معامله قرار دهند. صلح معوض، دو قسم است :

١- صلح محاباتی.

٢- صلح غیر محاباتی.

 

صیغه     کلمه ای که به وقت معامله و عقد بر زبه آن جاری کنند.

مثال : ماده ١٣۴ قانون مدنی می گوید : « طلاق باید به صیغه ی طلاق در حضور لااقل دو نفر مرد عادل که صیغه طلاق را بشنوند واقع گردد.